काठमाडाैँ । गौतम बुद्ध (सिद्धार्थ गौतम) ले बुद्धत्व प्राप्त गर्नु अघि विभिन्न ध्यान र योग अभ्यासहरू सिक्नका लागि केही प्रसिद्ध गुरुहरूसँग अध्ययन गरेका थिए। तीमध्ये प्रमुख दुई जना छन् ।
आलार कालाम (Āḷāra Kālāma) – उनले बुद्धलाई गहिरो ध्यानको अभ्यास जसलाई “शून्यता अवस्था” (sphere of nothingness) अर्थात् ākincaññāyatana भनिन्छ) सिकाए। बुद्धले यो अवस्था पनि अन्तिम मुक्तिको उपाय होइन भनेर ठाने।
उद्रक रामपुत्र (Uddaka Rāmaputta) – उनले अझ गहिरो ध्यान अवस्था “जसलाई “न त संज्ञा न असंञ्ञा अवस्था” (sphere of neither perception nor non-perception)अर्थात् nevasaññānāsaññāyatana भनिन्छ) सिकाए। बुद्धले यसलाई पनि अपर्याप्त ठाने।
यी दुवै गुरुहरूसँग धेरै उचाइसम्म पुग्दा पनि गौतम बुद्धले बुझ्नुभयो कि यसले पूर्ण मुक्ति (निर्वाण) दिन सक्दैन। त्यसैले उहाँले ती शिक्षाहरूलाई छोडेर अन्ततः आफ्नै ध्यान र साधनाबाट बोधि प्राप्त गर्नुभयो। यी शिक्षकलगत्तै, बुद्धले कठोर तपस्या गरे तर पछि त्यागेर मध्यम मार्ग (Middle Way) अनुसरण गर्दै बोधी वृक्षमुनि ध्यान गरेर बुद्धत्व प्राप्त गर्नुभयाे ।